Sinds drie weken heeft Het Labyrint een nieuwe schoolcoördinator: Emile van Doorn. Een mooi moment om nader kennis met hem te maken. Wie is Emile, wat brengt hij mee en hoe kijkt hij naar zijn nieuwe rol?

Emile ontdekte de vacature op SchoolpleinNoord. De informatie over Het Labyrint en de manier waarop de school naar jongeren en onderwijs kijkt, spraken hem meteen aan. Hij besloot te solliciteren. Na twee gespreksronden koos de sollicitatiecommissie voor Emile.

Een energieke start

De eerste weken op Het Labyrint hebben hem veel energie gegeven. Al in zijn eerste dagen merkte hij dat hij iets voor een leerling en diens ouder kon betekenen. Ook de samenwerking met de coaches ervaart hij als heel prettig. Inmiddels heeft hij met verschillende docenten kennisgemaakt en zijn eerste vergadering met het bestuur bijgewoond.

Er ontstaan bovendien meteen nieuwe mogelijkheden. Zo heeft een ouder aangeboden te helpen met geluidstechniek. Misschien kan daaruit een workshop voor leerlingen voortkomen. Direct na ons gesprek stond alweer een afspraak met een mogelijke nieuwe sportdocent op het programma.

Natuurlijk ziet Emile ook zaken die beter kunnen. Vooral op administratief gebied zijn volgens hem nog verbeteringen mogelijk. Tegelijkertijd valt hem op dat knelpunten snel worden gesignaleerd en opgelost: “Als iets niet goed loopt, wordt het meteen opgepakt.” Een belangrijk aandachtspunt is de invulling van het rooster. Zijn er op ieder moment voldoende mensen beschikbaar voor de begeleiding van de leerlingen? Het Labyrint is dit schooljaar begonnen met drie groepen, verdeeld over drie locaties: De Hoeksteen, De Ries en de Rieshoek. Iedere groep heeft een eigen coach. Een deel van de dag werken de leerlingen binnen deze groepen, maar op andere momenten lopen de groepen door elkaar. Leerlingen kunnen lessen volgen, deelnemen aan gezamenlijke activiteiten of buitenshuis aan projecten werken. In de individuele gesprekken tussen coach en leerling wordt de komende tijd geïnventariseerd wat leerlingen zelf graag willen leren en ondernemen. Dat levert ongetwijfeld weer nieuwe wensen op en daarmee ook nieuwe uitdagingen voor het rooster. Bij de start van een nieuw schooljaar vindt Emile het vooral belangrijk dat er veiligheid en vertrouwen ontstaan. Daar wordt bewust aan gewerkt en volgens hem gaat dat goed.

Ervaring in verschillende vormen van onderwijs

Emile brengt een brede ervaring met onderwijs en begeleiding mee. Zoals iedereen kent hij het onderwijs allereerst als leerling. Daarnaast kreeg hij er thuis het nodige van mee: zijn vader werkte in het onderwijs en zijn zus is pedagoog en verbonden aan een school. Zelf volgde Emile de lerarenopleiding Maatschappijleer. Daarna gaf hij ongeveer tien jaar les in het mbo, het voortgezet onderwijs en het praktijkonderwijs. In die periode ontdekte hij dat het lesgeven aan grote groepen niet helemaal bij hem paste. Bij de ene klas ging het uitstekend, terwijl het bij een andere groep veel moeizamer verliep. De toevalsfactor voelde voor hem te groot. “Ik ben misschien niet ‘blauw’ genoeg voor het reguliere onderwijs”, concludeert hij daar nu met enige zelfspot over.

Emile begon ook aan een schoolleidersopleiding bij NHL Stenden. Veel van zijn medestudenten waren docent en kregen van hun school de gelegenheid zich te ontwikkelen in de richting van een leidinggevende functie. Emile volgde de opleiding op eigen initiatief en was op dat moment niet aan een school verbonden. Zonder school waar hij stage kon lopen, bleek het lastig de opleiding goed te vervolgen. Daarom besloot hij ermee te stoppen.

Kijken naar de hele mens

Met zijn eigen praktijk Kind van de zon begeleidt Emile jongeren die in het reguliere onderwijs zijn vastgelopen. Vooral de persoonlijke, een-op-eenbegeleiding past goed bij hem. Nu hij vier dagen per week op Het Labyrint werkt, komt zijn eigen praktijk voorlopig op een lager pitje te staan.

Zowel in zijn praktijk als in zijn nieuwe functie maakt Emile gebruik van zijn opleiding in lichaamsgerichte therapie. Bij deze vorm van psychotherapie staan het lichaam en lichamelijke gewaarwordingen centraal. Het uitgangspunt is dat lichaam en geest niet los van elkaar kunnen worden gezien: gedachten, gevoelens en ervaringen werken ook door in het lichaam. Die kennis kwam hem tijdens zijn eerste dagen op Het Labyrint al van pas. Bij een leerling zag hij een sterke lichamelijke teruggetrokkenheid. Hij vermoedde dat daar meer achter zat. Een goed gesprek bracht meer duidelijkheid en hielp zowel de leerling als de ouder verder.

Kind van de zon

Ik was benieuwd naar de naam van Emiles praktijk. Achter Kind van de zon blijkt een belangrijke levensvisie schuil te gaan. “Stel je een jongere voor die met een rugzak door een school loopt. Op die rugzak schijnt altijd de zon. De zon staat voor het begin van het leven en voor energie. Op ieder kind schijnt de zon. Ieder kind heeft mogelijkheden. Maar soms moet je geholpen worden om die zelf weer te kunnen zien.” Daar ligt volgens Emile ook een belangrijke taak voor de coaches van Het Labyrint: jongeren helpen hun eigen mogelijkheden te ontdekken en weer vertrouwen te krijgen in wat zij kunnen.

Muziek, podcasts en schrijven

Emile is een veelzijdig mens. Zo maakt hij een podcast, al heeft hij daar momenteel weinig tijd voor. Tijdens ons gesprek opperde ik het idee om samen met leerlingen een podcast te maken. Er bestaan veel onderwijspodcasts waarin docenten, bestuurders, pedagogen en adviseurs aan het woord komen, maar veel minder podcasts waarin leerlingen zelf centraal staan. Emile reageerde enthousiast, maar stelde meteen een belangrijke voorwaarde: het zou dan een podcast moeten worden die volledig door leerlingen wordt bedacht en gemaakt, mét leerlingen. Wie weet ontstaat er binnenkort een groep jongeren die dit idee wil oppakken.

Muziek speelt een grote rol in zijn leven. Emile speelt drums en piano. Daarmee past hij goed binnen de muzikale mogelijkheden die op Het Labyrint al aanwezig zijn. Een van de coaches speelt mondharmonica, een bestuurslid gitaar en een ander bestuurslid kan prachtig zingen. Leerlingen die met muziek aan de slag willen, kunnen dus rekenen op een rijk gezelschap van muzikale begeleiders.

Emile noemt zichzelf geen groot lezer, maar schrijven doet hij des te liever. “Als kind wilde ik al schrijver worden”, vertelt hij. Op LinkedIn publiceert hij persoonlijke verhalen over wat hem bezighoudt en raakt.

In een van die bijdragen stond hij stil bij het nummer Note to Self van Douwe Bob. Douwe Bob zong het lied aan tafel bij Eva Jinek en kreeg daarna een uitnodiging van de Amerikaanse countrymuzikant Zac Brown. Emile werd geraakt door zowel de uitvoering als de boodschap van het nummer: probeer iemand te zijn naar wie anderen kunnen opkijken en durf hulp te vragen voordat alles uit de hand loopt. Een andere muzikale held van Emile is de Ierse singer-songwriter Glen Hansard. In mei bezocht hij diens concert in De Oosterpoort. Toen hij eind juli hoorde dat Hansard bij een motorongeluk was overleden, kwam dat hard aan. Emile had hem nog graag vaker zien optreden.

Na het interview even naar buiten en even bijpraten met Lars, op de laatste zomerse dag?

Geven wat je kunt geven

Zorgzaamheid en behulpzaamheid zijn terugkerende thema’s in Emiles verhalen. In een van zijn LinkedIn-berichten beschrijft hij een ontmoeting met een dakloze man die op een perron plastic flesjes uit de afvalbakken verzamelde. Emile vroeg hem of hij honger had. Dat bleek zo te zijn. “Zullen we samen een broodje en iets te drinken kopen?”, stelde Emile voor. De man vertelde dat hij vroeger bouwvakker was geweest en nu noodgedwongen blikjes en flesjes zocht. Hij was oprecht verrast door de aandacht. Hij was eraan gewend geraakt te worden uitgescholden en zelfs bespuugd. Voor Emile raakt die ontmoeting aan de kern van Kind van de zon: wanneer je iemand die hulp nodig heeft achteloos voorbijloopt, vergeet je misschien dat je zelf ook een kind van de zon bent. Mens-zijn betekent dat je probeert te geven wat je kunt geven – al is het maar aandacht, een gesprek of een broodje.

Een plek gevonden

Emile heeft in zijn leven ook tegenslagen gekend. Lange tijd moest hij op verschillende terreinen vechten, zoeken, repareren en zichzelf ergens doorheen trekken. Langzamerhand is daar meer rust voor in de plaats gekomen.

Op Het Labyrint heeft hij het gevoel een plek te hebben gevonden die bij hem past. Hij hoopt vanuit zijn ervaring, betrokkenheid en levensvisie een waardevolle bijdrage te leveren aan deze unieke school.

Aan het einde van het gesprek heeft Emile nog een boodschap voor de ouders:

“Stap gerust eens bij me binnen op de Rieshoek. Ik maak graag kennis en hoor graag wat er leeft.”

Michiel Verbeek, 7 september 2026