Onze zoon is bijna dertien en gaat sinds begin van het schooljaar 2026 naar het Labyrint. Bijna dagelijks komt er rond vier uur een vrolijke jongen thuis die me een dikke knuffel geeft voordat hij de voorraadkast in duikt. Ik heb een blij kind en daar ben ik dankbaar voor. Dat was op de basisschool anders. Hij deed wel wat van hem verwacht werd, met hier en daar een aanpassing. Ook sociaal had hij het goed. Maar achteraf denk ik wel vaak, had ik niet moeten ingrijpen? Hij had vaak buikpijn en was nooit gemotiveerd om naar school te gaan. Hij had moeite met het heilige moeten van in zijn ogen zinloze dingen. Nu is dat totaal anders.

 

Een school zonder huiswerk, zonder druk, met regels die gezamenlijk worden afgesproken en waar gewenst aangepast. Een kleinschalige school, waar je iedereen kunt leren kennen en waar je elkaar met respect behandelt en iedereen een stem heeft. En ook nog in de buurt, een gouden combinatie. Mijn man en ik hadden zelf graag de kans gehad om naar een school te gaan zoals het Labyrint. Wat ons betreft het beste wat we onze kinderen kunnen bieden als ouders.

 

Hier is iedereen gewoon bijzonder

Als ik aan anderen vertel over Het Labyrint vergelijk ik het met ‘Hogwarts’, omdat ik hier iets ervaar dat ik het ‘Harry Potter’ gevoel noem. Hier is iedereen gewoon bijzonder. Hier is het een veilige plek om groter te worden vanuit jezelf zijn. En dat is magisch. Je eigen richting bepalen. Eigen weg volgen. Vrienden en kennissen kiezen. Dingen uitproberen. Niets doen. Ruimte innemen. Ruzie maken. Spelen. En alles op je eigen moment en tempo, want je kunt tenslotte niet te laat komen in je eigen leven.

 

Een vierkantje door een rondje duwen

Nu is het Labyrint, aan het eind van het liedje natuurlijk ook maar gewoon een middelbare school. Als ouder hoop je dat je kind binnen een redelijke termijn een diploma haalt en direct doorstroomt naar de perfecte vervolgopleiding. Dus soms kan ik het niet laten om wat aan de deur te rammelen bij mijn zoon of hij niet te veel achter de computer zit op school, te gamen, en te weinig bezig is met zijn toekomst. Maar zo ontdekte ik al snel, daar maakte ik een denkfout. Want ook al voelt het soms alsof ik mijn kind naar een heel duur speelparadijs stuur, waar hij lanterfantend zijn tijd doorbrengt op mijn kosten. De werkelijkheid is dat hij loskomt van het systeem wat hem gevangen hield. Het systeem dat vierkantjes door rondjes probeert te duwen en uiteindelijk van vierkantjes rondjes kan maken. Rondjes die uiteindelijk opbranden en waarbij zoveel potentieel verloren gaat. Zo zonde. Hier, op het Labyrint mogen vierkantjes gewoon zichzelf zijn, of zich een driehoek voelen. Het mag allemaal.

 

Dat heb ik niet zelf bedacht, maar heb ik laatst ontdekt. Omdat ik deel uitmaak van de PR kring heb ik de afgelopen tijd een aantal kinderen mogen interviewen. Doel van deze gesprekken was om het schoolplan te vergelijken met de praktijk, zodat we het verhaal van de school kunnen formuleren. Daarmee willen we ouders en kinderen bereiken die zich hier zullen thuisvoelen. Hiertoe hebben we een aantal vragen bedacht en die aan onder andere een aantal leerlingen voorgelegd. Vragen over veiligheid, waardering, samenwerken en het ontdekken van nieuwe interesses.

 

Wat leerlingen zelf zeggen

Stuk voor stuk begonnen de gesprekken keurig binnen de lijntjes over vakken en te behalen diploma’s. Maar al snel kwamen de kinderen los en hoorde ik over hun persoonlijke ervaringen hier op school. Het was mooi om te zien hoe een leerling aan het begin van het gesprek vertelde dat ze eigenlijk geen interesses had en aan het eind van het gesprek op het puntje van haar stoel zat om te vertellen over haar passie. De volgende wist te vertellen dat hij wat meer tijd nodig had en die hier ook krijgt. En nu lukt het leren wel. Een ander had haar eigen metafoor bedacht voor de manier waarop kinderen hier te werk gaan, ze zei: “Op deze school kies je zelf de weg die je wilt afleggen. Ik zie de middelbare school als een berg die ik ga beklimmen. Op een reguliere school kies je de kortste route omhoog. Hier op het Labyrint mag je zelf kiezen welke route je neemt, er is ruimte om zijpaadjes te nemen als in lessen te volgen die je interessant vindt maar niet per se nodig hebt.”

 

Creëer veiligheid en het hoofd volgt

Wat me vooral opviel, is dat kinderen toch wel aan de slag gaan met vakken, de toekomst, kortom, school. Maar om daar te komen is een goede start en een goede basis nodig, en dat is een enorm belangrijke meerwaarde die het Labyrint kinderen biedt: creëer veiligheid en het hoofd volgt. Om te kunnen leren, jezelf uit te vinden en te ontdekken wat je wil met je leven, moet aan een aantal basisvoorwaarden worden voldaan. De belangrijkste is dus veiligheid. 

Dat geldt ook voor het landen op de middelbare. Wil een vliegtuig veilig kunnen landen, dan kan het vliegtuig zelf, inclusief piloot aan alle eisen voldoen, maar als de landingsbaan dat niet doet, dan zal een landing hoe dan ook een uitdaging zijn. In deze metafoor is het Labyrint de landingsbaan. Hier worden kinderen als het ware veilig aan de grond gezet, mogen ze de tijd nemen om op hun manier te aarden. Die ruimte in zowel de tijd als in de activiteit en ook regelmatig juist het ontbreken ervan, maakt dat het stof neer kan dalen. Zo komt er ruimte bij de leerling om te kunnen leren en voelen.

 

Vervolgens heb ik als ouder te vertrouwen op mijn kind en de expertise van de coaches van het Labyrint. En ik heb het eindresultaat losgelaten. Ik weet niet met welk diploma hij van school zal komen, of dat hij misschien zelfs zonder diploma zal doorstromen. Wat ik wel weet is dat de jonge man die straks de school verlaat zelfverzekerd zal zijn, weet wat hij op dat moment wil met zijn leven en dat hij in staat zal zijn goede keuzes te maken. Ik ben ervan overtuigd dat hij zich zal redden en voldoende gereedschappen heeft meegekregen voor het vervolg, wat dat dan ook is. Tot die tijd is hij hier veilig én zal hij worden uitgedaagd om voor hem onbekende wegen te betreden. Het Labyrint nodigt uit de weg te vinden, samen.

een ouder