‘Partir c’est mourir un peu’ (weggaan is een beetje sterven) is een bekende Franse uitdrukking die betekent dat afscheid nemen zwaar is en voelt als een verlies. Dat is het geval bij het Labyrint bij het afscheid van Natasja, Maartje en Linda. Linda sprak vrijdag 17 april waarmee woorden richting Natasja en Maartje. Ik mocht als opvolger van Linda als voorzitter van het bestuur van het Labyrint stil staan bij het vertrek van een van de oprichters van het Labyrint:
Het verhaal van het Labyrint begint bij Sofie van Rhijn. Zij was al actief bij Buitenbasis en dacht na over een logisch vervolg na de basisschool. Een eerste oproep om daarover in gesprek te gaan, trok meteen meer dan tien geïnteresseerden. Maar zoals dat soms gaat, haakten er bij een volgende bijeenkomst ook weer velen af. Uiteindelijk bleven drie mensen over: Sofie van Rhijn, Ardan van de Graaf en Linda van der Grijspaarde. Drie musketiers, rondom een leeg vel papier, met een groot idee en de moed om eraan te beginnen.
Linda bracht iets onmisbaars mee: kennis van onderwijs in de volle breedte. Als onderwijskundige kende zij het hoger onderwijs van binnenuit. Als voorzitter van de Raad van Toezicht van de Jenaplanschool in Haren kende zij het basisonderwijs. Zij wist als geen ander dat het huidige onderwijs niet voor alle kinderen en jongeren goed uitpakt. Dat het systeem soms ongelukkige en uitgebluste kinderen voortbrengt, in plaats van jonge mensen die tot bloei komen.
Vanuit die overtuiging ontstond de wens om iets anders neer te zetten. Iets dat ruimte maakt voor kinderen en jongeren die niet passen in de vaste mal van het reguliere onderwijs. Zo werd een VO-school opgericht en in september 2022 volgde de goedkeurende verklaring van de Inspectie.
Voor de drie musketiers was het vanaf het begin duidelijk dat het Labyrint een B3-school moest worden. Een school waarin leerlingen via staatsexamens een erkend diploma kunnen behalen, maar waar ook ruimte is voor een hele andere uitstroom. Een plek als een soort laboratorium: een omgeving waar je wordt begeleid in het leren, waar je jezelf kunt ontdekken en waar je samen met je coach je eigen leerpad bepaalt. Een school waar creativiteit volop de ruimte krijgt.
Bij het zoeken naar een passende naam speelde de zoon van Linda met het woord lab, en zo ontstond: het Labyrint. Een prachtige naam. Want een labyrint is een zoektocht naar binnen: jezelf leren kennen, jezelf ontwikkelen, soms verdwalen, maar uiteindelijk sterker naar buiten komen.
Het grote voordeel van een niet-Rijksgefinancierde school is de vrijheid: de afwezigheid van veel beperkende regels. Maar die vrijheid kent ook een keerzijde. Het nadeel is dat kinderen en jongeren van ouders met een krappe beurs moeilijk of soms helemaal geen toegang hebben tot deze unieke school. Ook daar is vanaf het begin bij stilgestaan. De hoop was dat er, naarmate de school groeit, meer financiële ruimte komt om een aantal onbetaalde plekken beschikbaar te hebben.
Dat Linda schoolleider werd, was eigenlijk vanzelfsprekend. In haar boek Leren (en) doceren in het Hoger Onderwijs laat zij al zien waar haar hart ligt: bij vragen als hoe mensen leren, hoe je onderwijs doelgericht ontwerpt, hoe je passende werkvormen en begeleiding kiest en hoe je onderwijs systematisch evalueert en verbetert. Linda was bovendien bereid om een deel van haar werk als zzp’er op te geven om zich in te zetten voor het Labyrint. Linda had zij niet alleen de juiste papieren, maar ook precies de juiste kwaliteiten.
En die kwaliteiten hebben wij allemaal leren kennen. Linda brengt geduld en vasthoudendheid mee. Onderwijskundige expertise. Uitstekende schrijfvaardigheid. Ze is snel, precies en helder. Wij als nieuwe bestuursleden hebben dat recent nog ervaren bij het opstellen van een nieuw Ontwikkelingsdocument. Eerst lag er een basisdocument. Daarna een uitnodiging om mee te denken. Vervolgens kwamen er aanpassingen en nieuwe versies. Net zo lang tot er een gedragen document lag.
Dankzij het initiatief van Sofie kwamen Ardan en Linda aan boord. Samen hadden zij het lef om een nieuwe VO-school te starten. Een school waar kinderen en jongeren hartgedragen onderwijs kunnen volgen. Dat lef verdient bewondering. Want een school beginnen is geen kleinigheid.
Ardan en Sofie hadden daarnaast ook hun handen vol aan Buitenbasis en namen na enkele jaren afscheid van het Labyrint. Linda bleef als laatste van de oprichters over. En nu geeft ook zij het stokje door. Daarmee markeert haar vertrek het einde van een bijzonder tijdperk.
Linda heeft in al die jaren ongelooflijk veel zelf gedaan met altijd haar steun en toeverlaat Dineke aan haar zijde. Als nieuwe bestuursleden zijn we blij dat taken inmiddels meer gedeeld kunnen worden. Tegelijk met het vertrek van Linda en aan het einde van dit schooljaar Dineke namen ook Natasja en Maartje afscheid. Inmiddels zijn ook die rollen opnieuw ingevuld. Het Labyrint gaat dus een nieuwe fase in: zonder deze vertrouwde oudgedienden, maar met frisse nieuwe mensen en nieuwe energie.
Wij zullen ons best doen om het geesteskind van Sofie, Ardan en Linda ook in deze nieuwe fase verder te dragen en vooruit te helpen. Met de steun van Monique, Lars, Mariska en Arie en alle docenten en ondersteuners. We zullen ons volop inzetten voor een groep leerlingen die het Labyrint nodig heeft.
Linda, heel erg bedankt voor alles wat je hebt gedaan voor het Labyrint. En het ga je goed.
Michiel Verbeek
Linda en Sofie kregen deze foto op canvas, maar moesten die direct weer inleveren. De drie oprichters van het Labyrint krijgen een mooie plek in het Labyrint.
Linda had ook nog een toepasselijk cadeau voor het labyrint: een vingerlabyrint. Ook die krijgt een mooie plek in het Labyrint.
