Het Labyrint verwelkomt Martin Schravesande als nieuw bestuurslid. Met zijn brede kennis en geschriften over pedagogiek, thuiszitters en leerlingen die ander onderwijs willen, levert hij een interessante onderwijsinhoudelijke versterking. Pedagogiek is volgens Martin Schravensande, als fietsen. Het is een voortdurende balanceeract om niet om te vallen, maar als je voldoende vaart en ervaring hebt en een overdaad aan controle kunt inruilen voor wat vertrouwen, lijkt het soms bijna vanzelf te gaan. Waar balanceer je dan tussen?’
Martin legt uit: ‘We hebben twee instincten ten aanzien van de ontwikkeling van onze kinderen. We willen ze omhullen, beschermen, beschutten en behoeden zodat ze veilig kunnen groeien. Dat noem ik de omhullingspool. Daarnaast willen we ze uitdagen, stimuleren, in de wereld zetten en leren incasseren, zodat ze klaargestoomd worden voor het leven. Dat noem ik de ontwikkelpool. Veel problemen met kinderen en ouders kun je beschouwen als een verstoring van de balans tussen omhulling en ontwikkeling. Kinderen worden te vroeg geconfronteerd met de hardheid van de wereld en aan hun lot overgelaten. Of ze worden gesmoord in liefde en bescherming, zodat ze angst ontwikkelen voor de wereld en zich pijn doen zodra ze wel in contact komen met die wereld omdat ze geen incasseringsvermogen hebben. Met dat balanceren moeten we elkaar soms een beetje helpen. Soms moet je ook even de bocht door. Dan helpt het om een beetje naar links of naar rechts te hangen en dus iets meer omhulling of juist iets meer uitdaging te bieden. Er komt veel gevoel kijken bij het bewaken van deze pedagogische balans. Maar het is niet voelen met de ogen dicht. Het vraagt om wakkere waarneming van wat een jongere impliciet of expliciet vraagt. Kijk samen, kijk beter, kijk dieper, vraag het nog eens aan het kind zelf en kijk weer.’
Coaches op het Labyrint helpen onze leerlingen om de juiste balans te vinden!
